EMILIO GUZMAN Een dunne dekmantel

Guzman is sinds zijn wat voorzichtige debuutvoorstelling flink gegroeid. Hij spot opnieuw met zijn eigen imago: de zachtaardige twijfelaar, de altijd naar nuance zoekende cabaretier. Maar de vorm is veel slimmer. Guzman legt zichzelf op de pijnbank. Hij heeft bijvoorbeeld een hekel aan mensen die zeggen 'Zo is het nu eenmaal', maar wat zijn die meningen van hem eigenlijk waard? Is hij niet vooral links omdat links zijn een goed gevoel geeft? Is hij niet vooral aardig uit angst voor conflicten? En is toegeven dat je laf bent eigenlijk niet ontzettend laf, een vrijbrief om niets aan jezelf te hoeven veranderen?
 
Guzman wordt ondersteund en afgeremd door een stem in zijn hoofd, gespeeld door actrice Pepita Steins Bisschop. Ja, hallo, zegt die stem, lekker makkelijk. Je stelt je nu zó kwetsbaar op dat niemand je meer kan raken. Poeh. Hoe diep kun je in je eigen motieven snijden? Guzman voert een dialoog met zichzelf en dat is verdraaide spannend.
 
Want charmant hoor, zo open praten over hoe laf je bent, maar is die zogenaamde bekentenis niet zélf heel laf? Een escape om jezelf uit de wind te houden en veilig te kunnen blijven wie je bent?
 
Met stand-up philosopher Laura van Dolron zocht Guzman zijn regisseur buiten de cabaretwereld. Een gelukkige keuze. Dolrons neiging om de werkelijkheid te kantelen tot niemand meer buiten schot blijft, inclusief zijzelf, sluit mooi aan bij de goedmoedige cabaretier die zichzelf eigenlijk te genuanceerd vindt om op een podium te staan. Door Guzmans gesprek met zichzelf te presenteren als dialoog houdt ze niet alleen Guzman, maar ook het publiek een spiegel voor.
 
In Een dunne dekmantel toont hij niet langer wie hij wil zijn, maar wie hij is. Het resultaat is een dappere, eerlijke voorstelling, een van de meest intrigerende van het seizoen.
  Informatie tickets