Droogbrood Toppers in de mist

In deze jubileumvoorstelling spelen Bas Hoeflaak (1973) en Peter van de Witte (1975) hoogtepunten uit zes eerdere programma’s. Jahaa inderdaad herhaling, maar waarom niet? Want na twee uur het beste van twee kleinkunstenaars die de miscommunicerende mens tot kunst hebben verheven, kan de conclusie alleen maar zijn: dit was lachen van het betere soort.

 Dat geldt voor nieuw publiek, maar ook voor degenen die het duo vanaf het eerste programma na hun overwinning op het Amsterdam Kleinkunst Festival in 2000 volgen. 12,5 jaar samen op het toneel heeft het spel van Hoeflaak en Van de Witte verdiept. Oude nummers zijn in het jubileumprogramma fijn geslepen, wat eerder al gortdroog was is nog een tandje bijgezet. Doordat de twee konden graaien in een grote grabbelton ontstond een voorstelling met een uitgekiend ritme: hilarische tekstscènes en verstild spel wisselen elkaar af. Het smurfenlied passeert, maar ook een mimische sketch waarin de twee met lampenkappen het toneel betreden. Een luidruchtig popconcert volgt op een woordenloze rolstoelact.
 
Voor Droog Brood-fans is de show een glijbaan van herkenning van de beste sketches uit de vorige shows. Ondanks de mix van herhalingen is het niet vervelend om de sketches nogmaals te zien, ze blijven ijzersterk. Voor de mensen die nog geen show van dit duo hebben gezien, is het een aanrader vanwege de hoge kwaliteit sketches met lachgarantie.